ഏകാന്തതയുടെ പ്രണയിനി

ഞാന്‍ ഏകാന്തതയെ  പ്രണയിക്കുന്നു. അറിയില്ല കാരണമെന്തെന്നു. ഞാന്‍ ഞാനറിയാതെ ഒത്തിരി മാറി പോകുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത്   ഒരു സുഹൃത്ത് ഇല്ലാതെ മുന്നോട്ട് ഒരു step കൂടി  വെക്കാന്‍ മടിച്ച ഞാന്‍, കൌമാരക്കാലത്ത് സുഹൃത്തുകളാല്‍   വലയം ചെയ്ത് നടന്ന  ഞാന്‍, നല്ല സുഹൃത്തുകളുടെ അഭാവത്തിലാണോ ഏകാന്തതെയെ പ്രണയിച്ചത് എന്നും അറിയില്ല.
സംഗീതത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലമുളള എന്റെ ഈ പ്രണയത്തിനു ഒരുപാട് കഥകള്‍ പറയാനുണ്ട്. നല്ല സുഹൃത്തുകളെല്ലാം തന്നെ ജീവിത വഴിയില്‍ വേര്‍പിരിഞ്ഞ  പോയെന്നുള്ള ഒരു കൊച്ചു പരിഭവം. ഉള്ളു തുറന്നൊന്നു സംസാരിക്കാന്‍, മനസിന്റെ പിരിമുറുക്കങ്ങളില്‍ കണ്ണീരൊപ്പാന്‍ ആരും കൂടെ ഇല്ലെന്നു ഒരു തോന്നല്‍. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ഏകാന്തത ഈ വിഷമങ്ങള്‍ ഒക്കെ കൂട്ടാറെ   ഉള്ളു. അങ്ങനെയല്ലേ.
പിന്നെ കുറച്ചേറെ വിഷമങ്ങളും എഴുതി തീര്‍ക്കാറാണ് പതിവ്. ആരോടും പറയാനാകാതെ ആവുമ്പോള്‍ സ്വന്തമായി ആശ്വസിക്കാനുള്ള ഒരു കുറുക്കു വഴി.
നല്ലയൊരു സുഹൃത്തിന്റെ  അഭാവമാകാം എന്നെ വീണ്ടും എഴുത്തിന്റെയും ഏകാന്തതയുടെയും ലോകത്തില്‍ എത്തിച്ചത്. പക്ഷെ എനിക്കുമുണ്ട് നല്ല സുഹൃത്ത് ബന്ധങ്ങള്‍. പക്ഷെ പെണ്‍കുട്ടികളില്‍ പലരും വിവാഹ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു, അവരുടെതായ തിരക്കുകളിലെക്കും. കുറ്റം പറയാനാകില്ലാലോ , കൂടെ താമസിക്കുംബോലോ  കാണും പോളോ ഉള്ള പോലത്തെ സ്നേഹവും സംസാരവും ഒക്കെ ഫോണ് ബന്ധങ്ങള്‍ക്ക് ഉറപ്പ് തരാനും  ആകില്ല.

കുറച്ചു നാളായി ഞാന്‍ ഒറ്റപെടലിന്റെ വഴിത്താരയിലാണ്.  ആരെങ്കിലും എന്നെ avoid  ചെയ്യുന്നതാണോ അതോ ഞാനായിട്ട് വഴി മാറി കൊടുക്കുന്നതാണോ എന്നും എനിക്കറിയില്ല.